You are here: Home > Bez kategorii > Cząsteczka wielocukrowców jest duża (wg Kleinera) celulozy mają ciężar cząsteczkowy 200 000 do 400 000

Cząsteczka wielocukrowców jest duża (wg Kleinera) celulozy mają ciężar cząsteczkowy 200 000 do 400 000

Cząsteczka wielocukrowców jest duża (wg Kleinera) celulozy mają ciężar cząsteczkowy 200 000 do 400 000, skrobia od 10 000 do 1 000 000, glikogen od 1 000 000 do 4000000.
Wielocukrowce powstają z pentoz i heksoz, spotyka się też wielocukry o składzie mieszanym.
Wielocukrowce powstające z pentoz zawiera arabska guma, słoma.
Wielocukrowce stanowią, materiał zapasowy roślin (skrobia), organizmów zwierzęcych (glikogen) lub materiał podporowy roślin (celuloza).
Skrobia powstaje z kondensacji cząsteczek glukozy przy udziale promieni słonecznych.
Miejscem powstania są liście roślin zielonych.
Stąd przechodzi skrobia do nasion, korzeni i bulw.
Ziemniaki zawierają około 20 % skrobi, kukurydza aż 80 %.
Skrobię zawierają też ziarna zbóż, np.
pszenica, jęczmień, ryż, a także orzechy, jarzyny.
Budowa ziaren skrobi jest bardzo charakterystyczna w poszczególnych roślinach.
Pod mikroskopem można z łatwością rozpoznać, do jakiej rośliny należy oglądany gatunek skrobi.
Ziarenka skrobi w ziemniaku są owalne, w pszenicy i jęczmieniu mają postać dysku.
Ziarenka skrobi różnią się też znacznie wielkością: w ziemniakach mają 140-180 µm średnicy, w grochu – 45-55 µm, podobnie w pszenicy, w kukurydzy – 30 µm, w owsie – 6-8 µmi w ryżu – 4-6 µm .
Skrobia zawiera też pewną ilość związków mineralnych (P, K).
W okresie dojrzewania w jabłkach skrobia przemienia się w cukier, natomiast w innych roślinach, np.
w kukurydzy i grochu, na odwrót, cukier zamienia się w skrobię.
W skrobi możemy wyróżnić dwa składniki: amylozę i amylopektynę, różniące się od siebie właściwościami fizycznymi.
Amyloza rozpuszcza się dobrze w wodzie, amylopektyna zaś z trudem; amylopektyna zawiera kwas fosforowy.
Rozkładając się skrobia tworzy dekstryny (z jodem barwa niebieska), amylo dekstryny (z jodem barwa purpurowa), erytrodekstryny (z jodem barwa czerwona), achrodekstryny (nie barwią się za pomocą jodu), wreszcie otrzymujemy maltozę, która daje 2 cząsteczki glukozy.
Skrobia rozkłada się pod wpływem diastazy, może być też zamieniona w dekstryny przez działanie suchego ciepła, co wyzyskujemy np.
w czasie pieczenia chleba.
Skrobia w stanie surowym jest trudno strawna i obciąża przewód pokarmowy, dlatego pokarmy, zawierające większą ilość skrobi podajemy w postaci gotowanej.
Glikogen (skrobia zwierzęca) odkryty w r.
1848 przez Claude Bernarda stanowi zapasowy węglowodan ustroju zwierzęcego.
Jest to biały bezpostaciowy proszek, bez zapachu i smaku, nierozpuszczalny w alkoholu i eterze.
Z roztworem Lugola daje zabarwienie czerwonobrązowe, które znika po ogrzaniu i zjawia się ponownie po oziębieniu (ta właściwość odróżnia go od dekstryn)
[patrz też: w garnku wrze woda aw niej gotuje się makaron, u daniela banino, passerotti ]

Tags: , ,

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)

Powiązane tematy z artykułem: passerotti u daniela banino w garnku wrze woda aw niej gotuje się makaron